شبکه های اجتماعی
ما را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
سلام کانال تلگرام
اینستاگرام
گروه: فرهنگ و هنر
ساعت: 17:51 منتشر شده در مورخ: 1399/03/07 شناسه خبر: 1613279
پوران درخشنده در گفت و گو با «دانا»؛

ما با فیلم سازی باید دو قدم جلوتر از جامعه حرکت کنیم/ اتفاقاتی مانند قتل «رومینا» فقط افسوس به دلم می گذارد

ما با فیلم سازی باید دو قدم جلوتر از جامعه حرکت کنیم/ اتفاقاتی مانند قتل «رومینا» فقط افسوس به دلم می گذارد
درخشنده می گوید همیشه برای ساخت سوژه های خاص اجتماعی موانع بزرگی وجود دارد ولی نگاه فیلمساز باید رو به جلو و تاثیر گذار باشد؛ نگاه های شیطنت آمیز به ذات خود فیلمساز برمی گردد.

به گزارش خبرنگار فرهنگی شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ خبر قتل «رومینا» دختری نوجوان به دست پدر خود در یکی از روستاهای تالش در شمال کشور، چند روزی است که سوژه رسانه ها شده و هر کس به زعم خود، شروع به تحلیل این ماجرا و خبرسازی کرده است. از ارتباط این دختر و پسر تا نحوه دستگیری آن ها، کشته شدن این دختر توسط پدر و تمام شایعات و حقایقی که به اشکال مختلف رسانه ای در فضای مجازی و حقیقی دست به دست می شود. خیلی ها به یاد تصفیه حساب های شخصی خود افتادند و در حال طعنه باران جناح سیاسی رقیب و عده ای در حال مقایسه این ماجرا با فیلمی جنجالی که چندین سال به خاطر صحنه قتل این فیلم و حاشیه های آن سال ها با اکران خداحافظی کرده بود و مطمئنا همه این موارد عمر نهایتا یک هفته ای دارد و با اتفاقی دیگر، همه چیز رنگ فراموشی به خود می گیرد.

قصد داریم از نگاه رسانه به این موضوع بپردازیم و موضوع رسالت سینما و تلویزیون را در هدایت و پرورش افکار عمومی در مسائل اجتماعی و فرهنگی مورد بحث قرار دهیم.

رسانه امروزه تعریف گسترده ای پیدا کرده است و مانند گذشته فقط به تلویزیون، رادیو، روزنامه، مجله و کتاب منحصر و محدود نمی شود. با گسترش فضای مجازی، دنیایی به روی همه ماها گشوده شده که برای استفاده درست از آن بی شک نیاز به آموزش داریم.

کارکردهای مختلفی برای رسانه ها تعریف کرده اند؛ از سرگرمی و انتشار اخبار تا موضوع مهم آموزش و در این میان سهم سینما وهنر هفتم در ترویج مسائل مهمی که از دید مردم مورد غفلت و فراموشی قرار گرفته و یا در اثر تابوهای اجتماعی، جرات بیان آن ها کمتر به نظر می رسد و اصطلاحا موارد ممنوعه اجتماعی هستند، بوسیله سینما، تئاتر و هنر می شود لطافت و ذکاوتی در بیان مسئله به خرج داد تا به مرور و با گفتن این مسائل در جامعه، افراد به درک و نگاه درستی برسند و کمتر شاهد بروز ناهنجاری های اجتماعی و فرهنگی باشیم. ناگفته نماند که نقش سینما و در نگاه والاتر، نقش هنر در پیشبرد و تکمیل پاذل فرهنگی جامعه به شدت می تواند تاثیر گذار باشد؛ البته این تاثیرگذاری اگر با نگاه شیطنت آمیز کارگردان یک اثر همراه شود، می تواند نتایج دردناکی به همراه داشته باشد.

به عنوان مثال دیده ایم که کارگردانی در یک سریال و یا فیلم سینمایی قصد داشته تا به مساله اعتیاد و مضرات خانمان سوز آن اشاره کند ولی آنقدر در نشان دادن جزئیات این مساله به افراط کشیده شده، که نتیجه عکس به همراه داشته است و در موارد دیگر فیلمسازی قصد داشته فیلمی علیه خشونت بسازد که اتفاقا با نشان دادن صحنه های به شدت خشن و تشریح جزئیات آن صحنه و تکرار آن در لحضات مختلف فیلم، اصطلاحا قبح آن عمل در نگاه بیننده شکسته شده و دیگر آن اثری را که مد نظر است، در جامعه مشاهده نکرده ایم بلکه برعکس از طرف افکار عمومی و کارشناسان مورد انتقاد جمعی قرار گرفته است.

به همین بهانه با پوران درخشنده، کارگردان و تهیه کننده سینما به گفت و گو نشسته ایم. کارگردانی که با ساخت فیلم هایی دغدغه مند، سعی در نشان دادن مشکلات اجتماعی و فرهنگی جامعه و تا حد امکان سعی در ارائه راهکار نیز کرده است.

درخشنده در این خصوص به خبرنگار فرهنگی «دانا» گفت: فیلمساز ما زمانی که شروع می کند فیلم های دغدغه مند اجتماعی بسازد و یک قدم جلوتر از جامعه بردارد، همان موقع است که برخی تلاش می کنند که 10 قدم آن فیلمساز را به عقب بکشانند. چنین اتفاقاتی مانند قتل «رومینا» گاهی اوقات در جامعه رخ می دهد اما متاسفانه وقتی که ما می خواهیم کاری بکنیم که موانعی باعث می شود نتوانیم که آن کار را انجام بدهیم و هر روز شاهد این اتفاقات هستیم و افسوس می خوریم که چرا باید در جامعه ما در این شرایطی چنین اتفاقاتی بیافتد.

درخشنده درباره اهمیت سینما در پیشبرد مسائل فرهنگی جامعه گفت: ما کار فرهنگی را متاسفانه جدی نمی گیریم آن هم در سینما که می دانیم می تواند چقدر تاثیر داشته باشد و به چه اندازه تخصصی می تواند فرهنگ سازی کند و به مسائل اجتماعی و خانوادگی بپردازد که خانواده روی این آسیب هایی که وجود دارد کار کنند.

وی افزود: ما هنوز نتوانستیم به روابط بین خانواده ها و فرزندان توجه کنیم، به خاطر این که هیچوقت در موردش حرف نزده ایم؛ انگار که یک تابو است، ما هنوز نمی دانیم رابط یک پدر و دختر باید چگونه باشد، رابطه یک پسر و دختر باید با پدر چگونه باشد، رابطه مادر با پسر و دخترش چگونه باید باشد، اطرافیان چه معنایی دارند، خواهر و برادران چه نقشی دارند.

درخشنده معتقد است که ما باید کار فرهنگی کرده باشیم و باید یک مقدار فکر کنیم که جایگاه خانواده و اعضای آن کجاست، تعریف کنیم که فرزند داشتن یعنی چه، فرزند که به دنیا می آید چه وظایفی در قبال آن داریم، فقط فرزند آوری که معنی ندارد. فرزند تربیت می خواهد، آینده می خواهد، آموزش می خواهد؛ وقتی که به هیچکدام از این ها توجه نمی شود و فقط فرزند به دنیا می اوریم تا پدر یا مادر شویم دیگر فراموش می کنیم که این بچه نیازهایی هم دارد. این نیازها را باید دید و شناخت و به آن فکر کرد. باید راه و چاره ای برای آن پیدا کرد، نمی توانیم منکر یک سری از اتفاقاتی که در وجود انسان در سنین مختلف می افتد بشویم؛ این ها وجود دارند، در هر سنی اتفاقتی می افتد که ما باید آن ها را بشناسیم. بچه ایی که تا 5 سالگی شخصیتش شکل می گیرد باید از همان دورانی که به دنیا می آید به فکر شناخت درست از آن برسیم تا وقتی که به او توصیه یا تذکری می دهیم به حرفمان گوش کند.

پوران درخشنده در پاسخ به این سوال «دانا» که برخی از فیلمسازان اجتماعی که فیلم های به اصلاح دغدغه مند می سازند با استفاده از برخی المان های نامناسب باعث به حاشیه کشیدن اصل مطلب فیلم می شوند و به نظر می رسد در صدد تخریب یک قشر خاصی از جامعه بوده اند، گفت: نگاه سالم فیلمساز وقتی روی فیلمی است و قصدش از مطرح کردن آسیب های اجتماعی، سازندگی و آموزش درست است، نباید جلوی ساختن آن را بگیریم، مثلا فیلمی مانند «رویای خیس» که مربوط به دوران بلوغ و نوجوانی است، چرا نباید نشان داده شود و نباید به آن توجه شود؟ یکبار دیگر چنین فیلم هایی که ساخته شده اند را از اول نگاه کنیم و بررسی کنند که قصد و صحبت این فیلم های فرهنگی و اجتماعی چیست؟ آیا ما باید صورت مساله را پاک کنیم یا این که بیاییم شرایط را برای نشان دادن این فضای فرهنگی آماده کنیم، خانواده ها را تشویق کنیم به دیدن این فیلم ها و فیلمسازها را ترغیب کنیم برای ساخت معضلات اجتماعی در جهت سازندگی و تاثیرگذاری.

درخشنده درخصوص حمایت مالی و معنوی از این فیلم ها افزود: فیلم های زیادی ساخته شده که همگی هشدار دهنده بوده اند ولی چقدر این فیلم ها در تلویزیون ما نشان داده شده اند و چقدر این فیلمسازها حمایت شده اند؟ همه ما می خواهیم کار کنیم ولی اتفاقی که خیلی می افتد کم کاری است.

وی ادامه داد: باید از مسئولین پرسید چرا با ساختن چنین فیلم هایی مخالفت می کنند، ممکن است برخی از فیلمسازها در ساختن چنین فیلم هایی شیطنت هایی به کار ببرند، من منکر هیچ چیزی نمی شوم چون به هر حال هر فیلمسازی ویژگی هایی دارد، فیلم ها هم شبیه خود آدم هایشان هستند، من فکر می کنم باید کسانی که بدون غرض کار می کنند و فقط دغدغه فرهنگ را دارند و شیطنتی هم در کارشان نیست و سعی می کنند به درست ترین روش طرح مساله کنند و جامعه شان را می شناسند و می دانند چگونه و با چه زبانی سخن بگویند، آن ها باید فیلم هایشان را بسازند و مورد حمایت قرار بگیرند.

درخشنده در ادامه با اشاره به حاشیه های پس از اکران فیلم « هیس دخترها فریاد نمی زنند» گفت: من قبول ندارم که ساختن این چنین فیلم هایی منجر به ترویج اتفاق های وحشتناک در جامعه می شود، مثلا وقتی «هیس دخترها فریاد نمی زنند» را ساختم بعد متوجه شدم چقدر خانواده ها با دیدن این فیلم دیگر بچه هایشان را رها نمی کنند، این خیلی مهم است که ما بتوانیم روی خانواده ها تاثیر بگذاریم و خانواده بفهمند که به عنوان مادر و یا پدر چه مسئولیتی دارند، این تاثیر مثبت را نمی توان براحتی منکر شد.

کارگردان زن سینمای ایران رسالت هنرمند را آگاهی بخشی به جامعه دانست و افزود: ما نباید با این تفکر که این فیلم ها که ساخته می شوند ممکن است مردم را منحرف کنند زندگی کنیم و بگوییم چنین فیلم های فرهنگی و اجتماعی نسازند، ما وظیفه داریم فیلم بسازیم، جامعه را خوب بشناسیم اما 2 قدم جلوتر از جامعه حرکت کنیم و خانواده ها را آگاه کنیم، مردم به ما می گویند شما محرم ما هستید، وقتی که ما محرم مردم می شویم وارد خانه های آن ها می شویم و آن نقطه های آسیب پذیر را به تصویر می کشیم و در مورد آن بحث می کنیم، مهم این است با چه زبانی در مورد آن صحبت می کنیم که تاثیر مثبتی داشته باشد.

 

گفت و گو از احسان رستمیان

https://newsromm.dana.ir/1613279
ارسال نظر
نظرات